ความจริงที่เฮเตอร์ (Hater) ไม่อยากยอมรับ: มึงเป็นแฟนคลับกูนั่นแหละค่ะ
Haters Gonna Hate
〰️
Haters Gonna Hate 〰️
มีอะไรบางอย่างที่ตลกมากเกี่ยวกับคำว่า “เฮเตอร์” เพราะคนที่บอกว่าเกลียดเรา รำคาญเรา ทนเราไม่ได้ หรือคิดว่าเราไม่มีอะไรน่าสนใจ
กลับเป็นคนที่รู้เรื่องของเราละเอียดกว่าคนที่บอกว่าชอบเสียอีก เราโพสต์อะไร เขาเห็น เราพูดอะไร เขาจำ เรามีผลงานใหม่ เขารู้ มีดราม่าเมื่อไหร่ เขามาก่อนใคร บางคนจำได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อสามเดือนก่อนเราเคยพูดอะไรไว้ตรงไหน แล้วทั้งหมดนี้มาจากคนที่ยืนยันหนักแน่นว่า “กูไม่ชอบมึง”
เอาจริง ถ้าไม่ชอบกันขนาดนั้น ทำไมตามละเอียดขนาดนี้วะ
ก่อนอื่นต้องแยกให้ออกว่า “คนวิจารณ์” กับ “เฮเตอร์” ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน คนดูหนังแล้วบอกว่าไม่ชอบ คนฟังเพลงแล้วบอกว่าไม่ดี คนอ่านงานแล้วบอกว่าตรงนี้ยังไม่เวิร์ก หรือคนที่ไม่เห็นด้วยกับความคิดเห็นของเรา นั่นคือการวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่เฮเตอร์คือคนอีกประเภทหนึ่ง เขาไม่ได้มีปัญหาแค่กับสิ่งที่เราทำ เขามีปัญหากับการที่ “เราเป็นเรา” ต่อให้เราทำอะไรก็ผิดหมด ทำ A ก็ด่า เปลี่ยนเป็น B ก็ด่า เงียบก็บอกหยิ่ง พูดก็บอกเรียกร้องความสนใจ ประสบความสำเร็จก็หาว่าโชคช่วย พลาดขึ้นมาก็รีบวิ่งมาซ้ำเติมทันที
และตรงนี้แหละที่น่าสนใจ เพราะเมื่อคนคนหนึ่งไม่ชอบเรา แต่ยังยอมเสียเวลาเฝ้าดูทุกอย่างที่เราทำ มันเริ่มไม่ใช่แค่ความเกลียดธรรมดาแล้ว มันคือการหมกมุ่นในรูปแบบหนึ่ง คุณอาจไม่กด Follow แต่คุณก็ตาม คุณอาจไม่กด Like แต่คุณดู คุณอาจไม่แชร์เพื่อสนับสนุน แต่คุณเอาเรื่องเราไปเล่าต่อ คุณอาจบอกว่าเราไม่มีความสำคัญ แต่กลับใช้เวลาของตัวเองพูดถึงเราซ้ำแล้วซ้ำอีก
แล้วคนที่ไม่มีความสำคัญจริง ๆ เขาได้รับความสนใจขนาดนี้ด้วยเหรอ
ความจริงที่เฮเตอร์บางคนไม่อยากยอมรับก็คือ บางครั้งสิ่งที่พวกเขาเกลียดไม่ได้อยู่ที่ตัวเรา แต่อยู่ที่สิ่งที่เราไปกระตุ้นในตัวเขา การเห็นคนอื่นกล้าทำสิ่งที่ตัวเองไม่กล้าทำอาจทำให้รู้สึกหงุดหงิด การเห็นคนอื่นมั่นใจอาจทำให้ตัวเองรู้สึกไม่มั่นคง การเห็นใครออกไปอยู่ต่อหน้าคนจำนวนมาก ยอมเสี่ยง ยอมพลาด ยอมโดนหัวเราะ แล้วก็ยังทำต่อ อาจทำให้คนที่ไม่กล้าลงสนามรู้สึกไม่สบายใจ
เพราะการลงมือทำมันเสี่ยง คุณอาจล้มเหลว คุณอาจโดนด่า คุณอาจดูโง่ คุณอาจโดนหัวเราะ แต่การนั่งอยู่ข้างสนามแล้ววิจารณ์คนอื่นมันปลอดภัยกว่าเยอะ คุณไม่ต้องเสี่ยงอะไรเลย แค่รอให้คนอื่นทำ แล้วคอยบอกว่าตรงไหนห่วย
แต่สุดท้ายคนหนึ่งอยู่ในสนาม อีกคนยังนั่งดูอยู่ข้างสนามเหมือนเดิม
และเรื่องที่ขำที่สุดคือ เฮเตอร์บางคนทำหน้าที่ดีกว่าแฟนคลับจริง ๆ อีก แฟนคลับอาจพลาดบางโพสต์ แต่เฮเตอร์ไม่พลาด แฟนคลับอาจไม่ได้ดูทุกคลิป แต่เฮเตอร์ดูเพื่อหาอะไรไปด่า แฟนคลับอาจไม่ได้พูดถึงเราทุกวัน แต่เฮเตอร์บางคนพูดถึงเราจนเพื่อนตัวเองคงรู้จักชื่อเราไปแล้วด้วยซ้ำ บางครั้งโพสต์เพิ่งลงไม่กี่นาที เฮเตอร์มาถึงคอมเมนต์แล้ว เร็วจนอยากถามจริง ๆ ว่าเปิด Notification ไว้หรือเปล่า
ที่สำคัญ ในโลกออนไลน์ทุกวันนี้ ทุกวิว ทุกคอมเมนต์ ทุกการแชร์ ทุกครั้งที่ชื่อของเราถูกพูดถึง ล้วนสร้างการมองเห็น เฮเตอร์ที่คิดว่ากำลังทำร้ายเรา บางครั้งกลับทำหน้าที่ประชาสัมพันธ์ให้ฟรีโดยไม่รู้ตัว คุณเข้าไปดูเพื่อจะด่า แต่แพลตฟอร์มเห็นว่าเป็น engagement คุณเอาโพสต์เราไปส่งให้เพื่อนเพื่อหัวเราะ แต่เท่ากับคุณเอาชื่อเราไปแนะนำให้คนใหม่รู้จัก คุณคอมเมนต์ยาวเป็นสิบย่อหน้าเพื่อพิสูจน์ว่าเราไม่มีค่า แต่คุณเพิ่งเสียเวลาครึ่งชั่วโมงให้กับคนที่คุณบอกว่าไม่มีค่า
ขอบคุณสำหรับแรงงานฟรี
เพราะเวลาที่เราไม่สนใจใครจริง ๆ เราไม่ได้เกลียดเขาทุกวัน เราไม่ได้ตามเขาทุกโพสต์ เราไม่ได้ค้นชื่อเขา เราไม่ได้เข้าไปดูคลิป เราไม่ได้เอาเรื่องเขาไปคุยกับเพื่อน และเราไม่เสียเวลาพิมพ์อะไรยาว ๆ เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเขาไม่มีความสำคัญ
เราแค่ไม่สนใจ
ความไม่สนใจที่แท้จริงคือความเงียบ แต่การตามดูทุกฝีก้าวแล้วเรียกมันว่า “เกลียด” มันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เพราะฉะนั้นถ้าคุณเป็นเฮเตอร์ ก็ทำต่อไปได้เลย ดูทุกโพสต์ เช็กทุกผลงาน จำทุกประโยค เอาชื่อเราไปพูดกับเพื่อน เปิดคลิปเพื่อหาอะไรผิด แล้วกลับมาคอมเมนต์ใหม่ ทำให้เต็มที่ เพราะทุกครั้งที่คุณพยายามพิสูจน์ว่าคุณไม่ชอบเรา คุณก็กำลังพิสูจน์ไปพร้อมกันว่าเราอยู่ในหัวคุณมากแค่ไหน
และถ้าคุณรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเรา รู้ว่าเราโพสต์อะไร รู้ว่าเราทำงานอะไร รู้ว่าเราไปไหน พูดอะไร คบกับใคร มีผลงานอะไรใหม่ และพร้อมจะปรากฏตัวทุกครั้งที่ชื่อเราขึ้นมา ทั้งหมดนี้ทั้งที่ยืนยันว่าเกลียดเราเหลือเกิน
ก็ยอมรับเถอะ
มึงเป็นแฟนคลับกูนั่นแหละ
แค่เป็นแฟนคลับประเภทไม่กดไลก์ ไม่ซื้อของ ไม่ชม แต่ติดตามทุกอย่างและช่วยประชาสัมพันธ์ให้ฟรี
ซึ่งถ้าจะทุ่มเทขนาดนี้ ก็ขอบใจมากจริง ๆ
